Płodozmian w IPR – łubin

2.3. Przedplon Należy pamiętać, aby stanowisko przeznaczone pod łubin było odchwaszone i utrzymane w dobrej kulturze. Najbardziej odpowiednim przedplonem do uprawy łubinu są zboża w drugim lub trzecim roku po oborniku. Słoma po zbiorze zbóż powinna być przyorana lub dokładnie wymieszana z glebą. Niewłaściwe przygotowanie pola przed siewem łubinu może pogorszyć wschody roślin oraz zwiększyć porażenie siewek przez patogeny chorobotwórcze (większa presja chorób grzybowych). W uprawie łubinu w ramach certyfikowanej integrowanej produkcji należy stosować co najmniej 4-letnią przerwę w uprawie łubinu na tym samym stanowisku. Łubin nie może być jednak uprawiany po sobie częściej niż co 4-6 lat. Przy czym na glebach lżejszych przerwa w uprawie łubinu powinna wynosić 5-6 lat, a na glebach mocniejszych dopuszcza się uprawę co 4-5 lat. Łubin biały jest mniej wrażliwy na częstą uprawę po sobie niż łubiny wąskolistny i żółty. Łubinu nie można również uprawiać po innych roślinach motylkowatych. Częstsza uprawa łubinu po sobie prowadzi do jednostronnego wyczerpania składników pokarmowych (zjawisko "wyłubinienia"), namnożenia bakteriofagów niszczących bakterie brodawkowe oraz nasilenia występowania chorób zgorzelowych i szkodników. Łubin biały, podobnie jak pozostałe dwa gatunki łubinu (wąskolistny i żółty), nie powinien być uprawiany w stanowisku bezpośrednio po okopowych na oborniku. Uprawiany w stanowiskach zbyt żyznych, wytwarza nadmierną masę organów wegetatywnych kosztem organów generatywnych, przedłuża wegetację, dostarczając niskiego i słabego jakościowo plonu nasion. Łubin jest wysoko cenioną rośliną w płodozmianie. Stanowi doskonały przedplon, głównie dla zbóż (Podleśny i wsp. 2017). Rośliny następcze uprawiane po łubinie wymagają mniejszych dawek nawożenia, głównie azotem. Należy podkreślić również duże znaczenie łubinu jako rośliny fitosanitarnej. Z tego względu wszystkie gatunki łubinu są ważnym i cennym „przerywnikiem” częstego następstwa zbóż po sobie.