Płodozmian w IPR – ciecierzyca

3.2.Stanowisko w zmianowaniu Ciecierzycę najkorzystniej jest uprawiać po zbożach w 3 i 4 roku po okopowych na oborniku. Należy unikać stanowiska bezpośrednio po okopowych, gdyż w tych warunkach może wytwarzać dużą masę wegetatywną, co ogranicza zawiązywanie strąków oraz naraża plantację na silniejsze uszkodzenia przez patogeny i szkodniki. Nie należy również uprawiać tego gatunku po sobie lub innych gatunkach roślin bobowatych grubonasiennych lub bobowatych drobnonasiennych. Udział w zmianowaniu tego gatunku nie powinien być większy niż 20-25%, gdyż występujące bakteriofagi mogą niszczyć bakterie brodawkowe. Ponadto wschodzące rośliny są silniej porażane przez zgorzel siewek i uszkadzane przez oprzędziki. Stanowisko po ciecierzycy na glebach zwięzłych może być wykorzystywane pod pszenicę ozimą, a na glebach lżejszych jęczmień ozimy lub gatunki jare wysiewane na wiosnę. W płodozmianach zbożowych z udziałem roślin ozimych po ich zbiorze wskazany jest wysiew międzyplonów ścierniskowych z roślin niemotylkowatych (tab. 1). Uprawa międzyplonów zwiększa zawartość substancji organicznej, ogranicza zachwaszczenie pól oraz wymywanie azotu do wód gruntowych. Tabela 1. Normy i terminy siewu poplonów ścierniskowych Ilość wysiewu Gatunek rośliny poplonowej Termin siewu (kg·ha-1) Gorczyca biała 20 Facelia 10 Słonecznik do 15.08 35 Rzodkiew oleista 25 Rzepak 15 Perko 10 Rzepa ścierniskowa do 30.08 3 Uprawa ciecierzycy zwiększa aktywność życia biologicznego w glebie. Stosunkowo silny system korzeniowy przyczynia się do rozluźnienia warstwy podornej i tym samym ułatwia głębsze ukorzenianie się roślin następczych oraz wzbogaca glebę w azot, w ilości od 40 do 60 kg∙ha-1 N, przy czym typ „kabuli” wykazuje większy potencjał wiązania N niż „desi”. Ponadto uprawa tego gatunku poprawia stan fitosanitarny gleby, dzięki czemu zmniejsza się porażenie roślin następczych (zbóż) przez patogeny przenoszone za pośrednictwem gleby. Ma to szczególne znaczenie w uproszczonych zmianowaniach zbożowych.