Płodozmian w IPR – słonecznik

3.3. Przedplon Słonecznik jest uprawiany po okopowych, bobowatych i ich mieszankach ze zbożami lub trawami, a także po jęczmieniu lub pszenicy. Najlepszym przedplonem są rośliny okopowe nawożone obornikiem oraz bobowate, ale najczęściej słonecznik uprawia się po zbożach. Wadą przedplonów zbożowych jest pogorszenie stanowiska, które można poprawić uprawą międzyplonów ścierniskowych na przyoranie, np. gorczycy, a na glebach lżejszych nawożeniem obornikiem lub gnojowicą. Zaletą uprawy słonecznika po zbożach jest oddziaływanie fitosanitarne, ponieważ zboża są odporne na groźną chorobę słonecznika jaką jest zgnilizna twardzikowa. Nieodpowiednim przedplonem jest żyto, które przyczynia się do pogorszenia sprawności roli oraz znaczącego zubożenia gleby w składniki pokarmowe. Słonecznika nie należy uprawiać także po wymarzniętym rzepaku. Takie następstwo skutkuje wzrostem ryzyka porażenia słonecznika przez sprawców zgnilizny twardzikowej i szarej pleśni, zwłaszcza w gospodarstwach ze znacznym udziałem tej uprawy w strukturze zasiewu. Również nieodpowiednim przedplonem są buraki, których liście przyorano, ponieważ takie stanowisko jest zbyt bogate w azot. Pamiętać bowiem należy, że w warunkach nadmiaru azotu słonecznik wytwarza późno dojrzewające lub niedojrzewające, zatem bezwartościowe pędy boczne. Także z tego względu należy zrezygnować z nawożenia azotem po bobowatych, przede wszystkim po grochu. Przy planowaniu następstwa roślin istotne jest uwzględnienie zasobności stanowiska w wodę. W warunkach niedoboru opadów należy unikać uprawy słonecznika po burakach, ponieważ obie uprawy drenując wodę z głębszych warstw gleby przyczyniają się do przesuszenia stanowiska.