Płodozmian w IPR – pomidor gruntowy

Stanowisko w zmianowaniu Jedną z podstaw integrowanej produkcji roślin jest uprawa roślin w płodozmianie. Dobrze ułożony płodozmian stwarza warunki do ograniczenia zachwaszczenia oraz występowania chorób i szkodników. Na glebach lżejszych powinien obejmować 3 lub 4 gatunki, a na glebach cięższych 4 albo 5 gatunków. Przyjmuje się, że udział roślin bobowatych powinien wynosić 25–30%, zbożowych nie powinien przekraczać 50%, a okopowych i warzyw łącznie 25–30% (oprócz warzyw bobowatych). Nie należy uprawiać pomidorów po roślinach takich jak: papryka, oberżyna, ziemniak i tytoń, a na tym samym polu częściej niż co 3 lata. Unikać należy również bliskiego sąsiedztwa uprawy ziemniaków i pomidorów, ze względu na możliwość przenoszenia się chorób i szkodników z jednej plantacji na drugą. Niekorzystne jest również lokalizowanie uprawy obok pola, na którym w poprzednim roku rosły ziemniaki, gdyż młode, świeżo posadzone pomidory mogą być atakowane przez chrząszcze stonki wychodzące wiosną z ziemi. Dobrymi przedplonami dla pomidora, podobnie jak dla większości warzyw, są zboża oraz roczne i dwuletnie rośliny bobowate i ich mieszanki ze zbożami, koniczyna z trawami, groch, fasola, cebula, ogórek, wczesne warzywa kapustne, seler i burak. Niezbyt dobrym stanowiskiem dla pomidora są wieloletnie rośliny bobowate, z uwagi na zwiększoną obecność szkodników wielożernych (rolnice, drutowce). Zasadą przy układaniu płodozmianu powinno być unikanie bezpośredniej uprawy po sobie gatunków o takich samych wymaganiach pokarmowych, gdyż może to przyczynić się do jednostronnego wyczerpania określonych składników. Racjonalne wykorzystanie składników z gleby związane jest z głębokością korzenienia się poszczególnych gatunków roślin. Pomidor wysokorosnący korzeni się głęboko, dlatego w płodozmianie powinien następować po roślinach o płytszym systemie korzeniowym (ogórek, seler, cebula), natomiast pomidory karłowe lepiej jest uprawiać po roślinach głębiej korzeniących się (bobowate, kapustne, burak). Ważnym zadaniem odpowiedniego następstwa roślin jest ciągłe podnoszenie i utrzymywanie żyzności gleb, poprawa ich struktury oraz zapobieganie nadmiernej mineralizacji i degradacji. Z tego względu duże znaczenie ma stosowanie jak najczęściej nawożenia organicznego we wszelkiej możliwej formie, tj. obornika i innych nawozów naturalnych, kompostów, słomy oraz nawozów zielonych. Należy dążyć do maksymalnego okrycia gleby roślinnością w ciągu całego roku (także zimą), poprzez uprawę poplonów, międzyplonów lub ściółkowanie gleby, co sprzyja zachowaniu jej struktury.