Płodozmian w IPR – groch siewny

2.1. Stanowisko i zmianowanie W zależności od odmiany i przeznaczenia uprawy wymagania glebowe grochu są różne. Groch w uprawie na zielone nasiona ma krótszy okres wegetacji i w stosunku do uprawy grochu uprawianego na zbiór nasion dojrzałych, wymaga żyźniejszej gleby. Za najlepsze gleby pod uprawę grochu uważa się gleby piaszczysto-gliniaste bogate w wapń, o odczynie gleby pH zbliżonym do obojętnego i uregulowanych stosunkach powietrzno-wodnych. Gleby pod uprawę grochu powinny być żyzne o wysokiej zawartości związków organicznych. Pod uprawę nie nadają się natomiast gleby zbyt suche jak również gleby zlewne, podmokłe o wysokim poziomie wód gruntowych. Na glebach żyznych groch plonuje dobrze w drugim, a nawet trzecim roku po nawożeniu obornikiem. Jeśli chodzi o potrzeby wodne, to w przypadku grochu najwyższe są w okresie pęcznienia oraz kiełkowania nasion, a także na początku kwitnienia. W przypadku deficytu wody we wspomnianych okresach może dochodzić do nierównomiernych wschodów, spowolnienia wzrostu oraz gorszego zawiązywania strąków. Optymalny zakres wilgotności gleby dla tej rośliny wynosi 60- 70% polowej pojemności wodnej (PPW). Groch zalicza się do gatunków o umiarkowanych wymaganiach cieplnych. Optymalna temperatura wzrostu waha się w przedziale 13 – 18⁰C, jednak młode rośliny są w stanie wytrzymać spadki temperatury do -7 ⁰C. Ujemna temperatura w późniejszym okresie może uszkadzać kwiaty oraz zawiązki. W przypadku zbyt wysokiej temperatury (powyżej 18⁰C) w trakcie dojrzewania może dochodzić do przemiany cukrów w skrobię co wpływa bezpośrednio na pogorszenie smaku nasion. W optymalnych warunkach wilgotnościowych nasiona grochu mogą kiełkować już w temperaturze 2⁰C. Za odpowiedni przedplon do uprawy grochu siewnego uważane są rośliny okopowe na oborniku oraz inne rośliny warzywne i rolnicze. Nie należy natomiast uprawiać grochu po sobie oraz po innych roślinach z rodziny bobowatych ze względów sanitarnych częściej niż co 4 lata.