Płodozmian w IPR – pietruszka

2.2. Warunki klimatyczne, glebowe, stanowisko w zmianowaniu Najlepszym stanowiskiem pod uprawę pietruszki korzeniowej i naciowej są gleby średnio zwięzłe, o dobrej kulturze, żyzne, próchniczne, o dużej pojemności wodnej i pH zbliżonym do obojętnego (6,5-7,5). Nie odpowiednie są natomiast gleby ciężkie, łatwo zaskorupiające się, podmokłe oraz zbyt lekkie o małej miąższości warstwy ornej. Pietruszka jest warzywem wrażliwym, zarówno na niedobór, jak i nadmiar wody w glebie. Wymagania wodne pietruszki korzeniowej i naciowej są wysokie, zwłaszcza w czasie wschodów nasion. Przy niedostatku wilgoci lub występującej okresowo suszy w tym okresie, znacznie wydłuża się czas kiełkowania nasion, przez co obserwuje się niewyrównane wschody roślin. Natomiast deficyt wody w późniejszych fazach wegetacji, na etapie wzrostu i grubienia korzenia spichrzowego u pietruszki korzeniowej jest jedną z przyczyn drobnienia oraz rozwidlania się korzenia. Nadmierne uwilgotnienie gleby w uprawie tych roślin jest również niekorzystne, gdyż może powodować intensywniejszy rozwój chorób oraz zmniejszenie się wielkości plonu. Intensywne opady po siewie nasion są równie szkodliwe, doprowadzają bowiem do powstania skorupy utrudniającej lub nawet uniemożliwiającej wschody młodych siewek. Pietruszka jest rośliną wykazującą dużą wrażliwość na brak powietrza w środowisku glebowym, dlatego krótkotrwałe zalanie gleby może prowadzić do zamierania roślin. Jeśli rośliny przetrwają okresowe zalanie, są potem bardziej podatne na atak patogenów chorobotwórczych. Nie należy więc zakładać plantacji uprawy pietruszki w miejscach, w których po opadach długo utrzymują się zastoiska wodne. Wymagania cieplne pietruszki korzeniowej i naciowej są mniejsze niż u innych warzyw korzeniowych. Nasiona tych roślin zaczynają kiełkować w temperaturze od 2 do 3°C, a młode siewki znoszą przymrozki do -9°C. Dobrze wykształcone korzenie odmian późnych, wykazują się mniejszą wrażliwością na niskie temperatury i mogą zimować w polu pod okrywą ze śniegu lub liści. Dla prawidłowego wzrostu i rozwoju pietruszka korzeniowa oraz naciowa wymagają optymalnej temperatury w zakresie 16-18°C. Niekorzystne są spadki temperatury w okresie wschodów i wzrostu młodocianego, mogą bowiem przyczyniać się do wystąpienia zjawiska pośpiechowatości. Wymagania świetlne pietruszki korzeniowej i naciowej są wysokie. Najlepsze plony uzyskuje się, gdy uprawa pietruszki prowadzona jest na stanowiskach słonecznych i ciepłych. Uprawa pietruszki korzeniowej możliwa jest także w miejscach półcienistych, ale rośliny odznaczają się wówczas mniejszym przyrostem korzeni. Pietruszka jest rośliną nie reagującą na długość dnia. Pietruszka naciowa i korzeniowa są warzywami wrażliwym na przedplon. Nie należy więc uprawiać ich po sobie i innych roślinach z rodziny baldaszkowatych, a także po innych warzywach korzeniowych, co najmniej przez 4 lata. Nie wskazane są krótsze przerwy w uprawie, gdyż sprzyjają wystąpieniu niektórych szkodników, takich jak szpilecznik baldasznik (Paratylenchus bukowinensis (Micoletzky)) czy guzak północny (Meloidogyne hapla (Chitwood)). Stanowiska pod plantację pietruszki korzeniowej i naciowej nie należy lokalizować w pobliżu większych skupisk drzew (zwłaszcza topoli) oraz krzewów i innych zarośli. W zmianowaniu najlepiej uwzględniać jest pietruszkę po roślinach o niskich wymaganiach pokarmowych oraz po gatunkach o płytkim systemie korzeniowym. Wykaz upraw z różnych względów korzystnych oraz nieodpowiednich jako przedplon dla pietruszki korzeniowej i naciowej przedstawia tabela 1. Tabela 1. Wykaz roślin polecanych i nie polecanych jako przedplon dla pietruszki Rośliny polecane Rośliny nie polecane  rośliny bobowate (m.in. fasola,  inne warzywa korzeniowe (m.in. seradela, łubin, soja, groch, bobik, marchew, pietruszka, pasternak, seler, koniczyna, lucerna) burak – rozwój tych samych patogenów  zboża (pszenica, jęczmień), facelia oraz pogorszenie struktury gleby)  warzywa z rodziny dyniowatych (m.in.  warzywa z rodziny psiankowatych (m.in.: ogórek, dynia, cukinia) pomidor, papryka – zmniejszenie  warzywa kapustne (m.in. kapusty, zasobności gleby w składniki pokarmowe, kalafior, brokuł, rzepak, rzepik, ziemniak – pogorszenie struktury gleby) gorczyca, rzodkiewka, rzodkiew)  inne rośliny z rodziny baldaszkowatych (źródło występowania tych samych chorób i szkodników)