Płodozmian w IPR – owies

3.3. Przedplon Owies ma małe wymagania przedplonowe, a równocześnie pozostawia po sobie dobre stanowisko dla pozostałych roślin zbożowych. Owies posiada mniejsze wymagania glebowe od pszenicy i jęczmienia. Najbardziej odpowiednie gleby dla uprawy tego gatunku zboża to gleby: wilgotne, gliniaste, nieprzesuszone torfowiska. Zalecane jest unikanie gleb o wadliwych stosunkach wodnych. W odróżnieniu od innych gatunków zbóż, owies znosi zdecydowanie lepiej uprawę na glebach kwaśnych. Owies jako jedyna roślina zbożowa, nie jest porażany przez choroby podstawy źdźbła. Nie tylko nie jest atakowany przez nie, ale nie uczestniczy w łańcuchu żywicielskim grzybów, czyli nie przenosi ich na rośliny następcze. Korzenie owsa wydzielają substancje hamujące rozwój patogenów grzybowych, a w rizosferze owsa rozwijają się grzyby nie powodujące chorób pszenicy, jęczmienia i żyta. Zwłaszcza te czynniki połączone z dużą konkurencyjnością owsa w stosunku do chwastów, a w konsekwencji ograniczeniem zachwaszczenia rośliny następczej powodują, że owies jest cenna rośliną w zmianowaniu. Najlepszymi przedplonami dla owsa są: okopowe, strączkowe, rzepak ozimy. W praktyce owies wysiewany jest w gorszych stanowiskach, zazwyczaj po zbożach. Spadki jego plonu spowodowane wysiewem po zbożach są mniejsze niż w przypadku innych zbóż, zwłaszcza na lepszych glebach. Nie należy uprawiać owsa po sobie, po jęczmieniu oraz zbyt często w zmianowaniu (optimum co 3–4 lata), z uwagi na możliwość rozmnażania się w glebie szkodliwych nicieni, w tym mątwika zbożowego prowadzącego do dużych obniżek plonu.