Płodozmian w IPR – ogórek pod osłonami

1.2. Podłoża Uprawy pod osłonami wiążą się ze znaczną specjalizacją produkcji co uniemożliwia zastosowanie pełnego płodozmianu w uprawie gruntowej. Cykl takiej uprawy trwa nie dłużej niż 4-5 miesięcy, dlatego powinno się wprowadzić następstwo roślin w postaci przedplonów lub poplonów. Dobrym przedplonem dla ogórków jesiennych jest fasola szparagowa, kapusta wczesna i pekińska, wczesne korzeniowe, oraz rzodkiewka i sałata – szczególnie jako przedplon lub poplon ogórków wiosennych. W integrowanej produkcji ogórka w gruncie nie należy uprawiać tego gatunku po roślinach psiankowatych i dyniowatych (ogórek, cukinia). W uprawach gruntowych glebę można nawozić nawozami naturalnymi. Obornik jest wykorzystywany również jako składnik podłoża (uprawa na wałach z obornika), gdzie spełnia rolę grzewczą i żywieniową. Poplonowo można stosować nawozy zielone np. gorczycę (działa również odkażająco na glebę) lub zboża ozime przyorane późną wiosną (poprawiają strukturę gleby). W uprawie ogórka stosuje się jednak najczęściej podłoża organiczne (np. słomę) oraz technologie oparte na podłożach inertnych, które nie dostarczają roślinom żadnych składników pokarmowych, ani nie wchodzą w reakcję z płynnymi roztworami odżywczymi. Aby nie dopuścić do zanieczyszczenia wód gruntowych depozytami nawozowymi, system uprawowy powinien być tak zaplanowany aby umożliwić odpływ wód drenarskich do zbiornika, z którego można je potem wypompować i po uzdatnieniu wykorzystać np. w uprawach polowych. W zaawansowanych technicznie szklarniach najbardziej celowym rozwiązaniem jest obieg zamknięty pożywki (recyrkulacja). W uprawie integrowanej konieczne jest określenie odczynu gleby i wykonanie wapnowania w roku poprzedzającym uprawę ogórka (jeśli taką potrzebę wykaże analiza gleby) oraz wykonanie nawożenie przedwegetacyjne na podstawie wyników analizy gleby (uwzględniającej odczyn pH, zasolenie, zawartość N, P, K, Mg, Ca).

2.5. Uprawa ogórka na innych podłożach organicznych Substratami organicznymi, których w niektórych rejonach Polski jest bardzo dużo są odpady drzewne, głównie trociny i kora. Tradycyjne przygotowanie podłoża z trocin i kory polega na krótkotrwałym kompostowaniu. Do kory, trocin lub ich mieszanek dodaje się w proporcji objętościowej 10% suchego lub 20% niewysuszonego pomiotu kurzego i formuje się pryzmę kompostową. Po kilku dniach (3-5) temperatura wewnątrz podnosi się do 40oC. W tym momencie można już wykorzystywać podłoże jako podkład grzejny. Korę lub trociny układa się w wykopanych w ziemi zagonach o szerokości 50-60 cm i głębokości do 20 cm. Na jedną roślinę powinno przypadać około 40 litrów podłoża. Powierzchnię zagonów należy przykryć ziemią lub substratem torfowym, tak jak w uprawie na belach słomy. W uprawie bezglebowej można wykorzystywać trociny niekompostowane. Można nimi napełniać worki lub układać w podwyższonych i wyścielonych folią zagonach. Dla ogórka, pH trocin należy podnieść do 5,5-5,8. Niekompostowane trociny charakteryzują się dużą zdolnością pochłaniania azotu przez szybko rozwijające się drobnoustroje, powodujące rozkład materii organicznej. W stosunku do pożywek stosowanych do fertygacji roślin uprawianych na wełnie mineralnej należy stosować, szczególnie na początku wegetacji, intensywniejsze nawożenie azotem 300 mg, a nawet 350 mg N/l w 1 litrze pożywki. Z trocin, podobnie jak ze słomy, może uwalniać się potas. Jeśli analiza chemiczna wykaże wyższą niż 600 mg/dm3 ilość potasu w podłożu, to jego ilość w pożywce należy obniżyć do 250 mg K/l. Niekompostowana kora, bez wzbogacenia innymi dodatkowymi materiałami, nie była dotychczas wykorzystywana jako podłoże, gdyż wymagałyby zbyt częstego podlewania. Kora jest bardzo dobrym dodatkiem rozluźniającym do mieszanek z innymi podłożami organicznymi. Przed użyciem powinna zostać znacznie rozdrobniona, co najmniej na cząstki o średnicy <1 cm.