Płodozmian w IPR – kukurydza

3.3 Przedplon Kukurydza jest zaliczana do roślin paszowych, których uprawa nie wymaga obligatoryjnego stosowania płodozmianu. Niemniej jednak należy pamiętać, że gatunek ten w płodozmianie, nawet uproszczonym, plonuje o 10–20%, a czasem o 30%,wyżej niż w monokulturze. Płodozmian odgrywa ważną rolę w utrzymaniu lepszej zdrowotności roślin. Monokultura jest istotnym czynnikiem zwiększającym zagrożenie ze strony niektórych chorób i szkodników, w tym stonki kukurydzianej, omacnicy prosowianki, drutowców, pędraków, głowni kukurydzy, głowni pylącej kukurydzy oraz chorób fuzaryjnych. Trzeba mieć świadomość, że część gatunków zimuje w resztkach pożniwnych kukurydzy, część ma wieloletni cykl rozwojowy, a jeszcze inne mają stadia przetrwalnikowe zachowujące żywotność do kilku lat. Nie można zapominać także o gatunkach polifagicznych, które mogą występować na innych uprawach, zwłaszcza należących do tej samej rodziny co kukurydza, czyli wiechlinowatych (Poaceae). Kukurydzę można uprawiać po wszystkich przedplonach, gdyż nie ma obawy o terminowe wykonanie uprawy przedsiewnej. Pomimo, że jest mało wymagająca pod względem miejsca w zmianowaniu, jednak w integrowanej ochronie przedplon ma często kluczowe znaczenie. Dobór stanowiska należy wiązać z żyznością gleby. Na glebach żyznych, kompleksów pszennych i żytnich dobrych, kukurydzę można z powodzeniem uprawiać po zbożach, natomiast na glebach kompleksu żytniego słabego zasiew kukurydzy powinny poprzedzać rośliny poprawiające stanowisko np. okopowe, strączkowe, mieszanki motylkowych z trawami lub zbożami. Dobrym rozwiązaniem, uwzględniającym zasady integrowanej uprawy roślin zwłaszcza w płodozmianach wysyconych zbożami, jest wprowadzenie międzyplonu ozimego, np. żyta z wyką kosmatą. Rośliny te wykorzystują do swego rozwoju okres późnej jesieni i wczesnej wiosny, a po ich przyoraniu z powodzeniem można wykonać zasiewy kukurydzy.