Płodozmian w IPR – jęczmień

3.3. Przedplon Jęczmień ozimy wymaga najwcześniejszego wysiewu spośród ozimych roślin zbożowych, dlatego przedplon powinien wcześnie zejść z pola. Najwyższe plony uzyskuje się po rzepaku, roślinach bobowatych (groch) i wczesnych ziemniakach. Należy jednak podkreślić, że reakcja jęczmienia ozimego na przedplon jest mniejsza niż pszenicy. Spośród zbóż najlepszym przedplonem jest owies. Dopuszczalna jest uprawa po zbożach, przeważnie po pszenicy. Nie należy jednak uprawiać jęczmienia po jęczmieniu, ze względu na możliwość porażenia przez grzyby chorobotwórcze (zachowana minimum 3-letnia przerwa). Najlepszymi przedplonami dla jęczmienia jarego są przede wszystkim rośliny niezbożowe: okopowe (ziemniak, burak, warzywa), strączkowe i rzepak. Jednak w praktyce większość tych stanowisk przeznacza się dla pszenicy, a jęczmień jary jest uprawiany zazwyczaj po później zbieranych roślinach niezbożowych oraz po zbożach, przeważnie po pszenicy lub pszenżycie. Jęczmień jary uprawiany po przedplonach zaliczonych do średnich, plonuje przeciętnie o 5-10% niżej niż w stanowiskach dobrych. Po przedplonach złych, jego wydajność jest o 10-20% mniejsza. Nie należy uprawiać jęczmienia po sobie i po owsie, z uwagi na możliwość stwarzania nieprzyjaznego, fitosanitarnego środowiska glebowego. Wartość stanowiska po zbożach w pewnym stopniu poprawia się przez uprawę poplonów, głównie z roślin krzyżowych lub ich mieszanek z motylkowatymi na przyoranie. Można przyjąć, że udany przyorany poplon zwiększa plon jęczmienia jarego o 5–10%.