Płodozmian w IPR – kapusta pekińska

1.2. Wybór stanowiska i zmianowanie Kapusta pekińska należy do grupy roślin o dużej skłonności do pobierania i gromadzenia metali ciężkich, zwłaszcza ołowiu i kadmu. Mimo, iż ponad 90% z pobranej ilości tych pierwiastków zatrzymywana jest w korzeniach, to jednak czasami stwierdza się ich obecność w częściach jadalnych, czyli w główkach kapusty. Nie należy więc lokalizować plantacji kapusty pekińskiej na terenach skażonych lub o podwyższonej zawartości metali ciężkich. Jest to szczególnie ważne przy bardzo restrykcyjnych wymaganiach niektórych odbiorców zagranicznych. Według Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska (1995), najwyższe dopuszczalne zawartości kadmu, przy pH 6,5, na glebach lekkich wynoszą 0,3 mg/kg, na średnich i ciężkich – 1 mg/kg, a ołowiu odpowiednio 20 i 60 mg/kg. Gleby, które zawierają większe ilości tych pierwiastków nie nadają się pod uprawę kapusty pekińskiej. W produkcji integrowanej, z uwagi na zagrożenia chorobami i szkodnikami, a zwłaszcza ze względu na dużą wrażliwość na kiłę kapusty, kapusty pekińskiej nie należy uprawiać po sobie, ani po innych roślinach z rodziny kapustowatych, częściej, niż co 4 lata. Unikać należy także jej uprawy po burakach i szpinaku, z uwagi na możliwość rozprzestrzeniania się mątwika burakowego. Ze względów fitosanitarnych nie uprawiać kapusty pekińskiej po roślinach takich jak: wszystkie kapustne, chrzan, rzepak, rzepik, szpinak, gorczyca. Bliskie sąsiedztwo tych roślin znacznie zwiększa ryzyko porażenia kapusty pekińskiej głównie przez szkodniki, bowiem bardziej preferują tę roślinę niż inne pokrewne. Nie lokalizować plantacji kapusty pekińskiej w sąsiedztwie rzepaku ozimego i jarego, ze względu na choroby (czerń krzyżowych), chowacze i mączlik warzywny. Niewłaściwe jest także sąsiedztwo rzepaku ozimego i jarego, ze względu na zwiększone zagrożenie wystąpieniem chorób (czerń krzyżowych). Kapusta pekińska wymaga stanowisk dobrze uprawionych, wolnych od uciążliwych chwastów, nieprzesuszonych, oraz zasobnych w składniki pokarmowe. Dobrymi przedplonami są rośliny bobowate, ziemniaki, pomidory, ogórki, cebula oraz por i seler. Jako przedplon nadają się także zboża. Na zbiór jesienny kapusta pekińska może być uprawiana jako poplon po wczesnych ziemniakach, fasoli, grochu, bobie, cebuli ozimej i sałacie. Tabela 1. Przydatność roślin warzywnych i rolniczych jako przedplonu dla kapusty pekińskiej Rośliny zalecane Rośliny niezalecane - cebulowate - cebula, czosnek, por - kapustowate - kapusty, kalafior, brokuł, - dyniowate - ogórek, dynia, melon jarmuż, rzodkiew, rzodkiewka, rzepa, - bobowate - groch, fasola, bób, wyka, kalarepa, chrzan, rzepak jary i ozimy, rzepik, peluszka, łubin gorczyca, brukiew - pomidor - buraki - marchew, ziemniak, cykoria - szpinak - sałata - zboża – pszenica, żyto, jęczmień, owies - facelia W uprawie poplonowej warunkiem jest, aby przedplon był zebrany, co najmniej na 3-4 tygodnie przed wysiewem nasion bądź wysadzeniem rozsady w pole tak, aby glebę można było starannie przygotować, odpowiednio wcześnie ją wynawozić, umożliwić jej odbudowanie zapasów wody oraz dobrego jej podsiąkania. Jest to szczególnie ważne przy braku, bądź ograniczonych możliwościach nawadniania. Przy braku nawadniania lepiej jest wiosną nie uprawiać żadnych roślin przedplonowych, pozostawiając pole w czarnym ugorze aż do czasu wysiewu nasion bądź wysadzania rozsady kapusty. Do uprawy kapusty pekińskiej niewskazane są stanowiska po wieloletnich roślinach bobowatych jak lucerna lub koniczyna oraz po łąkach i pastwiskach a także po ugorach, gdyż stanowiska te są najczęściej zasiedlone przez groźne, również dla kapusty, szkodniki glebowe takie jak: rolnice, drutowce, lenie i inne. W stanowiskach po wieloletnich roślinach bobowatych kapusta pekińska może gromadzić ponadto nadmierne ilości azotanów.

4. Uprawa roślin przedplonowych, naturalnie przyśpieszających zanikanie zarodników przetrwalnikowych P. brassicae: por, pomidor, fasola, ogórki, owies, gryka, rośliny aromatyczne (mięta) lub roczne utrzymywanie gleby w czarnym ugorze.