Płodozmian w IPR – brokuł

2.2. Stanowisko, płodozmian, warunki produkcji Brokuł dobrze rośnie na glebach o uregulowanych stosunkach powietrzno-wodnych. Nie znosi okresowego zalewania i długotrwałej suszy. Najlepsze są żyzne, próchniczne gleby, o głębokim profilu (gleby gliniaste III i IV klasy, torfowe) i lekko kwaśnym odczynie (pH 6-6,5). Odczyn gleby należy regulować poprzez wapnowanie. Potrzebę wapnowania pól ocenia się na podstawie pomiaru odczynu gleby, który należy przeprowadzić w roku poprzedzającym uprawę brokułu. Gleby o odczynie niższym od zakresu optymalnego należy wapnować. W przypadku zagrożenia kiłą kapusty należy utrzymywać pH 6,8-7. Brokułu, jak i innych kapustowatych, nie uprawiać na tym samym polu częściej niż co 4 lata (4-letnie zmianowanie), co zapobiega namnażaniu się patogenów glebowych specyficznych dla tego gatunku, poprawia bilans pokarmowy, zapobiega zmęczeniu gleby. Podstawową zasadą płodozmianu jest unikanie uprawy bezpośrednio po sobie roślin spokrewnionych lub atakowanych przez te same choroby i szkodniki i zachowanie 4 letniej przerwy w uprawie. Brokułu nie uprawiać po takich roślinach jak: kapustne, chrzan, rzepak, rzepik, szpinak, buraki i gorczyca. Dobrym przedplonem są ogórki, gatunki cebulowe, korzeniowe, psiankowate, bobowate i zboża. Plantacji brokułu nie lokalizować w sąsiedztwie upraw rzepaku ozimego i jarego, ze względu na zagrożenie wystąpienia chorób (czerń krzyżowych).

4. Uprawa roślin przedplonowych, naturalnie przyśpieszających zanikanie zarodników przetrwalnikowych P. brassicae: por, pomidor, ziemniaki, fasola, ogórek, owies, gryka.