Płodozmian w IPR – szpinak

2.1. Stanowisko i płodozmian Szpinak ma wysokie wymagania odnośnie żyzności i wilgotności gleby oraz zasobności w próchnicę. Dobrze rośnie na terenach zacisznych, o niezbyt wysokim poziomie wód gruntowych, na glebach utrzymanych w dobrej kulturze i szybko nagrzewających się. Takie warunki sprzyjają szybkiemu, wytwarzaniu dużej masy liści o delikatnej strukturze. Najlepiej uprawiać go na glebach cięższych, piaszczysto-gliniastych, żyznych i niezakwaszonych (pH 6-7). Gleby torfowe nadają się tylko do uprawy szpinaku letniego. Pod uprawę szpinaku nie nadają się gleby ciężkie, zlewne, zaskorupiające się i świeżo wapnowane (> 3 t CaO/ha). Wiosenne siewy szpinaku (siew od końca kwietnia) mogą być poprzedzone uprawą rzodkiewki. Zbiór wiosenny do końca maja, zwłaszcza z uprawy ozimej (IV), pozwala na uprawę innych roślin w plonie głównym. Po szpinaku można uprawiać ogórki, pomidory, kapustę pekińską, zaś szpinak jako poplon może być uprawiany po wczesnych ziemniakach, cebuli z dymki, kapuście wczesnej, kalafiorach, marchwi wczesnej, grochu zielonym, fasoli szparagowej, itd. Najlepszym stanowiskiem dla szpinaku są pola, gdzie rośliny poprzedzające były uprawiane na oborniku lub po nawozach zielonych. Co najmniej przez 4 lata nie należy uprawiać szpinaku po roślinach z tej samej rodziny (szpinak ozimy, burak, szczaw), a także po sałacie ze względu na wspólne choroby i szkodniki.