Płodozmian w IPR – seler korzeniowy

2.2. Stanowisko, płodozmian, warunki produkcji Gleba do uprawy selera korzeniowego powinna posiadać dobrą strukturę, wysoką zawartość próchnicy oraz być zasobna w składniki mineralne i wodę. Selery należy uprawiać na zmeliorowanych i nawożonych glebach torfowych, o pH mieszczącym się w zakresie 6,5- 7,5. Określenie odczynu gleby i wykonanie wapnowania (jeśli analiza wykaże taką potrzebą), należy przeprowadzić w roku poprzedzającym uprawę selera. Warzywa tego nie powinno uprawiać się na glebach o małej pojemności wodnej, jak również glebach lekkich i piaszczystych, a także ciężkich i zlewnych. W celu zminimalizowania możliwości wystąpienia patogenów i szkodników w uprawie selera korzeniowego, należy stosować płodozmianu. Nie wolno uprawianie selera po takich roślinach jak: korzeniowe (marchew, pietruszka, seler), buraki, ziemniak, a na tym samym polu częściej, niż co 4 lata. Zaleca się sytuowanie upraw selera na stanowiskach po roślinach bobowatych takich jak: koniczyna, lucerna, groch i fasola, ze względu na ich pozytywny wpływ na strukturę i zasobność gleby, zwłaszcza w azot. Natomiast zakładanie plantacji selera po roślinach z rodziny dyniowatych oraz kapustowatych przyczynia się do zmniejszenia populacji nicieni w glebie. Selery można uprawiać również po porach, papryce oraz pomidorach. Przed założeniem plantacji należy stosować profilaktycznie środki biologiczne zawierające organizmy antagonistyczne przeciwko różnym patogenom, co musi być zapisane w Notatniku Integrowanej Produkcji. Optymalna temperatura dla selera wynosi ok. 15-18ºC w dzień i kilka stopni mniej nocą. Roślina ta dobrze znosi krótkotrwałe spadki temperatury poniżej 0ºC. Dorosłe rośliny są w stanie przetrwać przymrozki do -6ºC. Korzenie po przemrożeniu nie nadają się do długotrwałego przechowywania, ponieważ szybko gniją. Młoda rozsada nie powinna być przez dłuższy czas narażona na temperatury poniżej 10ºC ze względu na niekorzystne zjawisko jarowizacji i tworzenia się pośpiechów.